كنفرانس و همايش

بديات به جونه من ، شاديا پيشكشه دلت
هميشه شعر و صدام كم مياره تو گفتنت
اونو ارزون نكني ، به قيمت جون بزارم
كاش ميشد خنده هاتو گوشه گلدون بزارم

يه كلام ختم كلام ، بدجوري داغونم عزيز
حالا دستامو بگير يا برگ عمرمو بريز

نه ميتونم بگم برو ، نه ميتونم بگم نرو
آخه من اينجام رو زمين ، تو اوجه اوجه آسمون
بيشتري از يه آرزو ، فراتر از يه خواستني
عشقه تو تو جونه منه ، اين عشق نا گسستني

وقتيكه چشمات خيس شدن طهارت عشقو ديدم
زمزمه هاي قلبتو با گوشاي دل شنيدم
يه سايه پا به پايه من ، به خوب و بد راضي شدي
با منه ديوونه ترين چه ساده همبازي شدي

 Out of sight
Out of mind
Out of time
To decide

? Do we run
? Should I hide
For the rest
Of my life

? Can we fly
? Do I stay
We could lose
We could fail

In the moment
It takes
To make plans
Or mistakes

30minutes, a blink of an eye
30minutes to alter our lives
30minutes to make up my mind
30minutes to finally decide

30minutes to whisper your name
30minutes to shoulder the blame
30minutes of bliss, thirty lies
30minutes to finally decide

Carousels
In the sky
That we shape
With our eyes

Under shade
Silhouettes
Casting shade
Crying rain

? Can we fly
? Do I stay
We could lose
We could fail

Either way
Options change
Changes fail
Trains derail

To decide
To decide, to decide, to decide

منبع تصوير

منبع متن

         ولي در عشق تو دريايي از دل كم ميارم

               اگرچه روبرويي مثل آيينه با من

               ولي چشمام بسم نيست براي سير ديدن

                  نه يك دل نه هزار دل همه دلهاي عالم

                همه دلها رو ميخوام كه عاشق تو باشم

                   تويي عاشق تر از عشق

                    تويي شعر مجسم

                    تو باغ قصه از تو سحر گل كرده شبنم

                         تو چشمات خواتب مخمل شراب ناب شيراز

                           هزار ميخونه اواز هزار و يك شبه راز

                                  ميخوام تو رو ببينم نه يك بار نه صد بار

                                 به تعداد نفسهام

                            براي ديدن تو نه يك چشم نه صد چشم

                            همه چشنمهارو ميخوام

                      تو رو بايد مثل گل نوازش كرد و بوييد

                      با هرچي چشم تو دنياست فقط بايد تو رو ديد

                           تو رو بايد مثل ماه رو قله ها نگاه كرد

                                با هر ي لب تو دنياست بايد تو رو صدا كرد

:: خواننده: ابي ::

            و بادها خطوط مرا قطع مي كنند

                     آيا در اين ديار كسي هست كه هنوز

                                    از آشنا شدن

                          با چهره ي فناشده ي خويش

                              وحشت نداشته باشد؟

                                     آيا شكوه يأس تو هرگز

                 از هيچ سوي اين شب منفور

                                        نقبي به سوي نور…

                                                            نخواهد زد؟

                                     آه، اي صداي زنداني

                                        اي آخرين صداي صداها…..

                                                    :: فروغ فرخزاد ::

                     نبودي نديدي چه ويرونه شد دل

                                             نبودي نديدي پريشونيامو

                                                      فقط بادو بارون شنيدن صدامو

                             غمت سرد و وحشي به ويرونه ميزيد

                                         دلم باتو خوش بود و پيمونه ميزد

                        دلم باتو خوش بود و پيمونه ميزد

                                             نه مرد غلندر نه آتش پرستم

                                     قثط با خيالت شبا مسته مستم

                                         الهي سحر پشت كوه و ببينه

                                                خدا اين شبارو از عاشق نگيره

                   شباي جوني چه بي اعتباره

                         همش بيقراري همش انتظاره

 ماهي صيد كرد ،

 در دو چشم پر فريب تو

نگاه بي گناهي را شكار كرد

كاش ميشد روي اين دره خشك و بزرگ

بين من و تو پل ميساختي پل ،

كاش ميشد در باغچه خانه ام گل ميكاشتي نه حسرت

كاش ...!

هميشه در ذهن تو من خار بودم خار تيز

واي چه شيرين است لحظه ي تلخ جدايي

براي پايكوبي حاضرم ، نميبيني مگر ؟!

كاش ميشد پروازم را ببيني ، كاش ...!

بوسه تلخ تو را تا ابد در ذهن دارم

كاش ميشد علت رفتن بداني تو

 كاش ميشد!

از خدا خواهم  قامت اين حصار بين من و تو

بيش از اينها بالاتر رود

بيش از اينها

كاش من بخواهم ، كاش بخواهم!

11:55 دقيقه 18/12/1386

  گاه مي انديشم خبر مرگ مرا با تو چه كس مي گويد

  آن زمان كه خبر مرگ مرا مي شنوي

  روي خندان تو را كاشكي مي ديدم

  شانه بالا زدنت را بي قيد

  و تكان دادن دستت كه : مهم نيست زياد !!!!! ...

  و تكان دادن سر

  چه كسي باور كرد جنگل جان مرا

  آتش عشق تو خاكستر كرد

  مي تواني تو به من زندگاني بخشي

  يا بگيري از من آنچه را مي بخشي

 دلت را مي بويند، روزگار غريبي ست نازنين!

 وعشق را كنار تيرك راه بند تازيانه ميزنند،

عشق را در پستوي خانه نهان بايد كرد!

در بن بست كج و پيچ سرما ، آتش را به سوخت بار سرود و شعر فروزان ميدارند!

 به انديشيدن خطر مكن،

 روزگار غريبي ست نازنين!

 آنكه بر در ميكوبد شباهنگام ، به كشتن چراغ آمده است،

نور را در پستوي خانه نهان بايد كرد!

 آنك ، قصابان اند ، بر گذرگاه ها مستقر ، با كنده و ساتوري خون آلود

 روزگار غريبي ست نازنين!

:: شاملو ::

به كام دل در آغوشت نمي گيرم

تويي آن آسمان صاف و روشن

من اين كنج قفس مرغي اسيرم

ز پشت ميله هاي سرد و تيره

نگاته حسرتم حيران به رويت

در اين فكرم كه دستي پيش آيد

و من ناگه گشايم پر بسويت

در اين فكرم كه در يك لحظه غفلت

از اين زندان خاموش پربگيرم

به چشم مرد زندانبان بخندم

كنارت زندگي از سر بگيرم

در اين فكرم و دانم كه هرگز

مرا ياري رفتن زين قفس نيست

اگر هم مرد زندانبان بخواهد

دگر از بهر پروازم نفس نيست

فروغ فرخ زاد