كوتاه..... سيراب ميكند... و بعد از گذشت زمان خشك و نا پديد مي شود.
خدايا! نمي دانم تا كي در انتظار بايد بمانم، افتاب هر لحظه تنم را بيشتر مي سوزاند!
خدايا! بيا و جاري شو ، اين يك مشت خاك را زنده كن.
در مظهر عشق، واشد آخر مشتم...
آنقدر هوس به مغز كامم كوبيد:
تا در شب كام، عشق خود را كشتم!
شكستند...
نفس هاي نفس سوز، زمانه...
در اين صحراي زجر بيكرانه.
بزور پول وضرب تازيانه!.
طپش را در دل شعرم شكستند.و بستند!
در كام جواني را، برويم.
Veda etmem ben bu aşka
Gozüm yok ki senden başka
Sen benim anam babam iki gözüm her şeyimsin
Veda etmem ben bu aşka
Sensiz aşk öle yazar
Sensizlik yolları bağlar
Yolumda ölürmüsün desen hergün bin kere ölsem
Veda etmem ben bu aşka
Kolay değil kolay olsa ne yazar sanki
Hasret hiç değil her hasretin bir vuslatı var
Elimde değil benim senden başka kimim var
Son arzum sana son sözüm var
Veda etmem ben bu aşka
Veda etmem ben bu aşka
Vazgeçmem bu son söz sana
Veda zamanı çoktan geçti
Veda etmem ben bu aşka
Vazgeç dön dedin dedin de yoldan dönen var mı?
Aşk bu zor dedin zor diye geri dönmek var mı?
بوم شب مرگ من٬ نشسته در آن
قلبي است كه سنگ بسته بر گور اميد ...
سنگي است كه عشق من٬ شكسته در آن ...
به هر جا كه سر زدم: دري بسته شد!
نه دگر در زنم به سري٬ نه دگر سر زنم به دري
كه روح در بدرم! از سر و در زدن ... خسته شد!
كاين يك٬ كند خنك دل و آن يك٬ كند كباب!
گفتا: كه آب خنده ي عشق است در سرشك...
ليكن شراب٬ نقش سرشك است در سراب
بيزارم و دلشكسته٬ از هر چه كه «هست»!
من «هست» به «نيست» دادم٬ افسوس كه «نيست»
در حسرت «هست» پشت من پاك شكست!
باز هم دلم ميلرزد ....
بعد از اين همه تكرار...
درست مثل همان بار اول ...
دقيقا تو را حس ميكنم و در نظرم چهره نازت نقش بسته.
صبح ۲۳ مهرماه ۱۳۸۶ هست كه برايت مينويسم ..... دلتنگ توام
نازنينم ....آره دلتنگ...