براي يك لحظه نتمام قلبم از تپش افتاد...
با تعجب پرسيدم: مگر از من متنفري ؟!
گفت: نه باور كن , نه! ولي چون واقعا تو را دوست دارم ,
نمي خواهم پس از آن كه كام از من گرفتي
براي پيدا كردن گل زرد , زحمتي بخود هموار كني...
چه ميخواهي ؟ چه مي جويي, در اين كاشانه عورم ؟
چه سان گويم؟ چه سان گويم ؟ حديث قلب رنجورم!!
از اين خوابيدن در زير سنگ و خاك و خون خوردن
نميداني! چه ميداني, كه آخر چيست منظورم؟
تن من لاشه فقر است و من زنداني زورم!
كجا مي خواستم مردن! حقيقت كرد مجبورم!
چه شبها تا سحر عريان, بسوز فقر لرزيدم.
در آن تاريكي و وحشت ,
در آن بي مهري غمگين,
در آن اندوه, در آن غربت, گلي زيبا تر از يك بوستان لاله
گلي خوشبو تر از شبهاي مهتابي
گل صحراي بيتابي
گمان كردم كردم كه او هرگز نمي ميرد
دو دست پر فريب دشمني او را از دست من نميگيرد
ندانستم كه با من نيست
ندانستم خزان دارد
ندانستم دلي با دگران دارد
گل خوشبوي من چندي
برايم عطر پاشي كرد, برايم دلربايي كرد
ولي افسوس...
بهارش عاقبت سر شد
پيش چشمهاي اشكبار من
گل زيباي من پژمرد
من از پژمردن يك گل نميگويم
گلي كز بوسه صد خزان جان داشت
گل زيباي سوسن بود
گل من بود, گل من بود.
اي جان غم گرفته, بگو, دور از آن نگاه
در چشمه كدام تبسم بجويمت ؟
اي عشق بخون با من تو خلوت اين شبهام
تو ساحل آرومي من موج پريشونم
راز دل دريا رو ميدوني و ميدونم
وقتي من كنار تو گل ميشينم
دنيا واسه دل من كوچيك ميشه
خودمو رو عرش اعلا ميبينم
به احتياط رو اكنون كه آيينه شكستي
پرسيد: بخاطر چي زنده هستي؟
با اينكه دلم داد ميزد بخاطر تو با يك بغض غمگين گفتم بخاطر هيچ چيز.
از او پرسيدم: تو بخاطر كي زنده هستي؟
در حالي كه اشك در چشمانش جمع شده بود، گفت:
بخاطر كسي كه بخاطر هيچ چيز زنده است.
آن را به درگاه تو جوينده ام هنوز